Wie ben ik?

In 1985 verliet ik m’n moeder, letterlijk dan. Figuurlijk is ze er gelukkig nog steeds. Ik ben geboren in Antwerpen, groeide op in een vrijdenkend gezin en liep mijn humaniora aan de Hibernia Steinerschool. Hier leerde ik een mening vormen… Was er meteen goed in en tot ergernis van velen moest die mening keer op keer gedeeld worden. Ik had mama’s rokken nog met één hand vast toen ik op m’n 18de besloot het geluk te zoeken in Gent. Ik startte er een studie Psychologie, ontdekte dat een studentenstad meer te bieden had dan enkel studeren, sloot m’n eerste jaar af met 11 van de 12 onvoldoendes en begon opnieuw. Na een tweede poging, die niet veel beter verliep dan de eerste, ik gooide het roer om en startte een nieuwe studie. Grafische en Digitale media, dat was helemaal hip toen en aangezien ik best een hippe jongen was zeker iets voor mij. Op een hoge school waren ze kennelijk niet gewend aan iemand die z’n mond niet kan houden. M’n ongezoute mening werd iets minder geapprecieerd en na een jaartje hield ik het ook hier voor bekeken. Een heel leven in opdracht van anderen werken was toch niet m’n ding. Werken! Dat is het helemaal… Zeker met mensen. [/one_half][one_half_last]

Wat doe ik?

Via via ben ik de bijzondere jeugdzorg binnen gerold en startte als groepsbegeleider in een dagcentrumin het Antwerpse. Na een paar maanden begeleide ik een aantal gezinnen, nog wat later veranderde ik van leefgroep en stond in voor de 14 tot 18 jarigen. Het dagelijkse pendelen tussen Gent en Antwerpen werd me te zwaar en ik zocht iets nieuws, dichter bij huis. Momenteel ben ik nog steeds werkzaam binnen een oriëntatie centrum in de buurt van Gent. In deze residentiële voorziening werk ik met 15 tot 18 jarigen. Het niet afmaken van m’n studie was toch een domper. Via m’n vader kwam ik bij het Hellinger Instituut terecht en volgde er een aantal opleidingen Systemisch werk en familieopstellingen. Dit lag me duidelijk beter en met glans behaalde ik m’n diploma. Naast m’n werk binnen de bijzondere jeugdzorg werk ik nog, als begeleider van familie- en organisatie-opstellingen bij Huis van Verbinding. Samen met je vader opstellingen begeleiden, het is iets unieks. Waar past de Wereldverzamelaar dan binnen dit alles? Dit blog is een plek waar ik m’n ei kwijt kan zonder dat ik mezelf moet verantwoorden. Hier kots ik uit wat ik denk. Schrijf wat ik zie, deel wat ik hoor. Het is een plek waar werken en hobby’s samen komen. Ik deel muziek, geef commentaar op het nieuws, schrijf stukjes over dingen die me overkomen, stel m’n foto’s tentoon, deel filmpjes… Het is mijn speeltuin. Vind je het iets dan ben je meer dan welkom, vind je het niets… Jammer. Ik zal er geen traan om laten.
[/one_half_last][one_third]

Ben ik niet geweldig?

Dat dacht ik dus wel! Ben je het met me eens? Wil je helemaal up to date blijven, niets missen. Precies weten wat er in het hoofd van deze Wereldverzamelaar omgaat? Dan kan je me volgen. Op Twitter bijvoorbeeld, daar laat ik me pas echt gaan. Of je kan m’n vriend worden op Facebook! Kunnen we lekker chatten en elkaar vertellen wat we aan het doen zijn. Ben je meer van de foto’s, dan kan je me op Flickr toevoegen, is muziek helemaal je ding? Last.FM! Wil je helemaal niets met me te maken hebben en enkel de stukjes lezen? Voeg de RSS Feed toe. [/one_third][one_third]

Maak me blij!

Ik loop hier wel doodleuk te verkondigen dat ik dit allemaal voor mezelf schrijf, dat het mijn speeltuin is en dat de rest lekker op kan tyfen… Grapje natuurlijk. Ik schijf dit alles voor jullie. En daar wil ik iets voor terug! Iedere keer je een stukje van me las en denkt, wow, prachtige, fantastisch, wat een openbaring! Klik dan even op de kleine icoontjes onderaan en breng je vrienden en contacten op de hoogte. Want van stukjes die gedeeld worden wordt ik echt blij. [/one_third][one_third_last]

Maak me nog meer blij!

Wil je me helemaal gelukkig laten? Laat dan even in de reacties weten wat je van het stukje vond. Breng de discussie op gang! Gaan we lekker communiceren in de reacties. Want van reacties wordt ik pas echt gelukkig. Nog veel gelukkiger dan van mensen die m’n stukjes delen. Reacties zijn zeg maar, mijn Fetish. Daar doe ik het voor…

[/one_third_last]